Edycja tekstu na obrazie z tą samą czcionką

Co nowe litery przejmują z oryginału

Nie trzeba rozpoznawać, instalować ani wybierać czcionki. Wzorem dla nowych słów są litery na Twoim obrazie: ich kształt, rozmiar, kolor i faktura. Dzięki temu edycja tekstu na obrazie z tą samą czcionką sprowadza się do porównania, a nie do szukania kroju. Po każdej edycji porównaj zmienione wiersze z oryginałem pod kątem tych elementów:

• Grubość: cienki lub lekki oryginał ma pozostać cienki, a nie robić się pogrubiony.
• Szerokość i pochylenie: litery wąskie, rozszerzone lub pochylone powinny zachować swoje proporcje.
• Detale liter: szeryfy, zaokrąglone zakończenia kresek i połączenia między literami pisma kaligraficznego.
• Wielkość liter: same wersaliki, kapitaliki lub mieszana wielkość liter – tak jak w oryginalnym wierszu.
• Kolor i wypełnienie: jednolity kolor, gradienty oraz drukowane lub malowane faktury.

Gdy nowy tekst jest dłuższy lub krótszy

Każdy wpis to jeden wiersz projektu, a zamiennik trafia tam, gdzie był ten wiersz. Jeśli to możliwe, dobierz zamiennik o długości zbliżonej do oryginału. Znacznie dłuższa fraza może wyjść węższa, mniejsza lub z ciaśniejszymi odstępami niż otaczające wiersze, ponieważ zajmuje miejsce krótszego wiersza. Znacznie krótsza zostawia część dawnego wiersza pustą, a to miejsce zostaje wypełnione na podstawie otaczającego obrazu.

Sprawdź nie tylko odstępy, ale też wyrównanie. Wyśrodkowany tytuł nadal powinien wyglądać na wyśrodkowany, a wiersz wyrównany do lewej – zaczynać się tam, gdzie wiersze nad nim i pod nim. Jeśli długi zamiennik wygląda na ściśnięty, spróbuj krótszego słowa o tym samym znaczeniu albo uruchom edycję z opcją „Wysoka jakość”.

Kontury, cienie, zawijasy i znaki diakrytyczne

Efekty są częścią liter widocznych na obrazie, więc kontur, rzucany cień, wypełnienie gradientem czy wytarta faktura druku również wyznaczają wygląd nowych liter. Ponieważ to drobne szczegóły, porównaj je w pierwszej kolejności. Jeśli efekt wychodzi słabszy niż w oryginale albo go brakuje, spróbuj z opcją „Wysoka jakość”, przeznaczoną do złożonych napisów i drobniejszych szczegółów.

Pismo kaligraficzne wymaga jeszcze jednej kontroli. Pętle, zakończenia i zawijasy należą do starego słowa, więc gdy litery się zmieniają, te kreski powinny zniknąć razem z nimi. Sprawdź pod nowym słowem i obok niego, czy nie został łuk po literze, której już tam nie ma. Podkreślenie, mały ornament i wszystko inne, co styka się z literami, może zmienić się razem z nimi.

Jeśli nowe słowa wymagają liter ze znakami diakrytycznymi, takich jak é, ñ czy ü, wpisz je w polu „Zamiennik” dokładnie tak, jak mają wyglądać, a potem sprawdź w wyniku każdy znak. Małe znaczki nad literą lub pod nią łatwo przeoczyć przy szybkim spojrzeniu.

Jak uzyskać dokładniejsze dopasowanie

Zacznij od oryginalnego eksportu, a nie od jego zrzutu ekranu ani kopii kilkakrotnie kompresowanej. Ostre krawędzie dają edytorowi wyraźniejsze kształty liter do odwzorowania, co ma największe znaczenie przy cienkich kreskach i małych szeryfach.

Jeśli wynik jest bliski, ale jeszcze nie taki, jak trzeba, zmieniaj jedną rzecz naraz. Sprawdź, czy wpis „Oryginał” dokładnie zgadza się z obrazem, przełącz się na „Wysoka jakość” albo zmniejsz zakres zmiany: edytuj mniej wierszy lub wybierz krótszy zamiennik. Zmiana jednej rzeczy na próbę pokaże Ci, co pomogło.